หลังจากผ่านช่วงแห่งความสุขของการรับใบปริญญามาได้แล้ว ก็เริ่มเข้าสู่ช่วงชีวิตที่เป็นผู้ใหญ่อย่างจริงจังซะที

...เฮ้อ...ขอบ่นนิดนึง...ที่เค้าว่าช่วงเวลาที่มีความสุขมากที่สุดคงเป็นช่วงวัยเรียนกระโปรงบานขาสั้น

นึกแล้วมีทั้งทุกข์และสุขปนกันไป เพราะมันเป็นช่วงคาบเกี่ยวระหว่างวัยรุ่นก้าวสู่วัยทำงาน

บางครั้งแอบคิดแบบเด็กๆว่าอยากให้วัยเด็กมากกว่านี้อีกนิด อยากทำอะไรแบบใจฝัน

ความฝันก็มีกันทุกคน....และเราเองก็ฝันอยากเป็นนักร้อง อยากขับกล่อมเพลงให้คนทั้งโลกได้ฟัง

ที่คิดแบบนั้น เพราะได้รับการปลูกฝั่งมาจากครอบครัว แต่ด้วยฐานะไม่ได้ร่ำรวยเงินตรา เราเลยแอบเก็บความฝันของเราไว้กับตัว

ไม่คิดจะเอาไปเปิดเผยให้ใครรู้...จนเติบโตเข้าสู้รั้วมหาวิทยาลัยจนได้เรียน คณะ อุตสาหกรรมท่องเที่ยว เอกภาษาจีน ตอนที่เลือกนึกสนุกอยากร้องเพลงของ F4

ให้ได้ สมัยนั้น F4ดังมากๆ เราแทบคลั่งเมือ 1 ใน 4 คนของวงF4 มาเปิดตัวภาพยนต์ Star Runner ถึงว่าเป็นครั้งแรกที่ได้เกาะติดดาราขวัญใจประชาขนแบบใกล้ชิด

เหนื่อยหน่อยแต่ก็สนุกไม่น้อยเลย....ช่วงเรียนก้มีความสุขดีเพราะเราได้มีโอกาสไปพบเจอสถานที่ใหม่ๆในประเทศไทยที่สวยงาม ซึ่งในชีวิตนี้เราอาจจะไม่ได้ไปเยี่ยมชมเองเลยก็ได้

ไปมาเกือบหมดยกเว้นชายแดนใต้เพระด้วยความไม่เข้าใจของรัฐบาลกันเอง หรือความอยากได้อยากมีที่ไม่จบสิ้น  น่าเสียดายที่ภาคใต้อันสวยงามจะกลายเป็นแหล่งอันตรายไปโดยปริยาย

....ช่วงที่น่าเบื่อก็เกิดขึ้นจนได้ เราเองก็ไม่รู้จะทำงานอะไร มีแต่ฝันเพ้อไปวันวัน แต่ก็ต้องทำเมื่อเราได้งานดูเหมือนจะสบาย แต่ก็อึดอัดใจไม่น้อยเช่นกัน

แม่บอกให้อดทน  พ่อบอกให้ดูแลตัวเองเพราะเราห่างกัน เราเองก็ทำตามที่ท่านสอนมาตลอดนะ ถึงบางทีมีดื้อรั้นไปบ้าง แต่เราก้อรักท่านทั้งสองมากกว่าชีวิตเราเสียอีก

สักวันเราจะทำให้พวกท่านสบายใจ และสบายกายให้ได้

ชีวิตต้องก้าวหน้า ท้อได้แต่อย่านาน ล้มแล้วลุกได้

รักชีวิตเราที่สุด